De datum ligt vast, 1 augustus word ik door mijn ouders opgepikt en naar huis afgevoerd. Hoogstwaarschijnlijk gaat dit met tranen en woedeaanvallen gepaard gaan. Hopelijk lezen ze dit en komen ze mij uit schrik niet halen? "Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet"..... werkt jammer genoeg alleen als 7-jarige. Als ik dan toch naar huis moet, dan kan ik van die laatste weken beter de beste ooit maken. Jammer genoeg steken 4 examens die ik hier nog moet afleggen daar een stokje voor.
Maar even een flashback, drie weken geleden waren Dora en Isabelle hier. Dat weekend hebben we ook mijne oude kotgenote Lea in Greifswald bezocht. Dat is een kleine studentenstad aan de Oostzee. Daar hebben we ook een uitstapje naar het mooie eiland Rügen gedaan. Jammer van de regen, maar dat kon het weekend niet verbrodden.
Twee weken geleden zat ik van zondag tot dinsdag in Berlijn. Iina en ik hadden tickets voor het Temper Trap concert. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om de buurten Friedrichshain en Kreuzberg te verkennen. Gewoon rondwandelen, in toffe winkeltjes rondsnuisteren en lekker eten. Berlijn was de ideale afleiding.
De laatste weken was ook voetbal heel erg aanwezig hier in Leipzig, en de rest van Duitsland natuurlijk. Als je uit een klein, op voetbalvlak onbeduidend, landje komt is het echt een hele ervaring als de voetbalploeg van jouw land het zo ver schopt. In het geval van Duitsland zat dan bij elke wedstrijd bijna iedereen achter een scherm. Je moest telkens minstens een uur op voorhand ergens in een café op de Karli een plaatsje bemachtigen of zoals in mijn geval mensen kennen met een TV...
Heb ook ontdekt dat je niet gewoon de Duitse vlag moet draaien om de Belgische te krijgen, maar ook echt de volgorde van de kleuren moet veranderen... De Duitse Sophie ging met zo een driekleurig stiftje de Duitse vlag op mijn wang tekenen en dan op de andere de Belgische.... gewoon draaien zei ik. Zat ik daar dus plotseling met een onbekende vlag op mijn gezicht. ^^
Donderdag heb ik dan online mogen vaststellen dat ik een 14 gekregen heb voor mijn bachelorproef. Ik kon het eerst niet geloven. Dat is toch al een last die ik in augustus niet heb! Natuurlijk heb ik wel nog mijn twee herexamens van Nederlands. Jak!
De laatste tijd worden er ook zeer veel feestjes georganiseerd en bibi is natuurlijk altijd graag daarbij. Kwestie van die laatste herinneringen te maken. :) Zoals het verjaardagfeestje van Miri. Het was een kostuumfeestje en ik had tot het laatste moment geen idee wat te dragen. Flats, flats en ik was Marie-Antoinette. Het haar kreeg ik echt niet zooooo hoog. De tekst "Let them eat cake" moest het dan maar duidelijk maken.... niet dus. :D Alstublieft mensen, ken uw geschiedenis!
Vorige dinsdag zijn we ook een keer naar de Opera geweest. Het was een vrij modern ballet en heel de avond mannen in strakke pakjes kijken is totaal niet erg. Daarna zijn we gaan afkoelen in de fontein voor de opera. ^^
Een paar weken geleden vertelde Johannes mij, dat hij de Vlaamse film "Neulich in Belgien" gekocht had en vroeg of ik die met hem wou zien. Het duurde een tijdje voor ik doorhad dat dat de Duitse titel voor "Aanrijding in Moskou" was. Het was dan ook grappig de film in het Nederlands met Duitse ondertitels te kijken. Next up is Ben x.
Vorige week heb ik ook mijn ticket naar Finland gekocht. 6 tot 21 september bezoek ik daar mijn Finse vrienden. Grappig is dat ik helemaal de kans niet heb om mijn reis te plannen, want dat doen zij al voor mij. :) Lichtpuntje in mijn zeer waarschijnlijke post-erasmusdepressie, waar mijn mama mij al meerdere keer voor gewaarschuwd heeft. Zij verwacht echt het ergste denk ik. ;)
Tenslotte mag ik ook meedelen dat ik als volmaakte Duitse weer naar België kan. Toen ik hier in september toekwam, kon ik praten, tetteren en meer maar ruziemaken en iets snel in het Duits terugroepen als je op straat uitgescholden werd kon ik niet. Deze beide heb ik hier in de laatste weken kunnen perfectioneren. Mede dankzij mijn Duitse ex-vriend en vreemden die op straat voor mij inrijden. Ook Duitse ironie heb ik bijna onder de knie. Misschien is dat wel een teken om naar huis te gaan?
Maar eerst gaan we nog heel hard van de laatste weken hier genieten en alvast veel papieren zakdoekjes kopen... tot binnenkort lieve Belgjes!
Veel liefs uit mijn échte grote liefde, Leipzig
Fie
