Gelukkige geboortedag!

Tis hiejet in Leipzig... en wat doen we dan? Inderdaad, niks!
Nu ja, niks, zondag heb ik een namiddagje in de bib gezeten en braaf gewerkt. 's Avonds ben ik dan wel lekker bij Anne op haar balkon gaan eten. Hallooooo zomer!

Even een recap van de voorbije weken. Twee weken geleden heb ik voor het eerst mijn cursus "Ropeskipping" gevolgd. Wat het inhield was een uur lang terug kinds zijn. Voorwaarts draaien, sneller draaien, achterwaarts draaien, gezamenlijk draaien en springen en natuurlijk ook veel dat touw in mijn gezicht krijgen...

Dat was de sport op dinsdagavond. Op woensdag stond de "Lauftreff" op het programma. Toen ik 5 minuten te laat toekwam (ja de Duitse Pünktlichkeit zit er nog altijd niet in) kon ik nog net meepikken dat we die dag 13 km gingen lopen. Lichte paniek....
Oké, zei de leider, we beginnen er aan.... en weg was de groep. Letterlijk dan. Anne, Rebe, Iina en ik konden ze welgeteld 5 minuten bijhouden. Nog grotere paniek. Gelukkig waren er nog twee andere tragere meisjes die zich dan bij onze groep aansloten. Na een paar km bleek het snelle deel op ons gewacht te hebben. Het gesprek met de leider ging als volgt:
"Oké, jullie zijn DUIDELIJK langzamer. Zo kan dit niet verder. Jullie kunnen best een andere tour lopen. Jullie lopen hier rechtdoor, dan links, aan de brug rechts, dan terug links, nog eens links... (niemand was nog mee) Zo komen jullie terug hier, ja?
Maar waarschijnlijk stonden wij daar zo schaapachtig te kijken, dat Nico van de snelle groep besloten heeft met ons mee te lopen. Uiteindelijk hebben we maar liefst 7,50 km gelopen.
De dag erna kon ik nog net tot aan de koffiemachine in de keuken waggelen...

Het toestelturnen van donderdag heb ik dan maar overgeslagen. Vrijdag had ik dan eindelijk al mijn punten van de mijn examens hier verzameld en jeeeeeeeeeeeeh ik ben op alles geslaagd. Wat een opluchting zeg. Mijn professor van Germanistische Sprachwissenschaft zei zelfs dat ik bij de besten was. Dus ik zo nuchter: Ja, u bedoelt van de Erasmusstudenten. Nee, zei hij, van de Duitse....
Nè, ziet ge wel Duitse leerkracht uit het middelbaar (aka mama) dat ik het kan! :D

Zondag was het de marathon van Leipzig en aangezien die hier bijna vlak voor mijn deur startte en aangezien Anne, Rebe en Stefan aan de 21km meededen, zijn we natuurlijk gaan supporteren. Het stomme was wel dat we ze telkens gemist hebben, aan de start en aan de aankomst. Hoe is dat mogelijk?! Achja, ze wisten dat we er waren!

Vorige week was het dan mijn 21ste verjaardag (en die van Lot). Die viel normaal op dinsdag, maar omdat ik woensdag veel les heb en reinfeiern veel toffer is heb ik het op maandag georganiseerd. Maandag begon al tof, namelijk met een eerste kaartje van Isabelle. Namiddag was het dan tijd voor een beetje Backaction zoals Jonas zou zeggen. Mijn kotgenote Katha had mij beloofd te helpen en ja, het resultaat mocht er zeker wezen! Het feit dat ik mijn eigen taart gemaakt heb, kon mij niet deren.
Dat was het begin van een memorabele avond...


s' Morgens dan wakker worden met exact 7 smsen, van exact die 7 mensen die je meeste mist, is gewoon ontroerend. Grappig genoeg hoorde mijn familie daar niet bij, die besloten een beetje op zich te laten wachten. Haha.

Het toffe aan de slechtwerkende Belgische post is dat ik een heel week lang gespreid kaartjes heb mogen ontvangen. Bedankt!

Sinds vrijdag is het hier dan megawarm geworden... zaterdag zelfs 29 graden. Buiten de Belgische post wil ik dus hierbij ook het continentaal klimaat bedanken! Zaterdag heb ik bijgevolg dus een hele dag met vriendjes aan de Auensee gelegen. De zwoele avond heb ik daarna met mijn kotgenoten op ons balkon verbracht. Om 22u was het zelfs vuurwerk. Je zou denken dat het juli is! Jaloers, iemand? Dat mag hoor. ^^

Morgen is het "Dag van de Arbeid" en blijkbaar wordt dat in Finland en ook in Duitsland echt wel gevierd, want de Finnen organiseren een Finse picknick in het park. Tegen weer een middagje mij volstoppen met lekkere dingen, zeg ik geen neen!

Naar het volgende week kijk ik ook uit, want dan is het zaterdag "Museumnacht", waarbij alle musea heel de nacht geopend zijn en op zondag is er dan de langverwachte "Frauenlauf" van 10km. Hoe ik de beide ga combineren is nog maar de vraag...



Nu moet ik door, want rarara... het is weer MONTAGSKNEIPE!


Veel groetjes uit het zonnige (sorry, kan het niet laten) Leipzig, 


Fie

"Weiterlaufen!", zei de oude Duitser

Een zonnige lentenamiddag in het leipzsche Palmgartenpark. Sofie traint braafjes voor de 10km-loop met Evy Gruyaert in het oor. Na weer enkele minuten gelopen te hebben, zegt Evy dat Sofie mag stoppen met lopen voor 2 minuten. Een voorbijrijdende gepensioneerde Duitser denkt daar duidelijk anders over en roept: "Weiterlaufen!".....

Hoewel dit lachend bedoeld was, is het nog maar eens een voorbeeld hoe direct de meeste Duitsers kunnen zijn. En eerlijk is eerlijk, ik heb er af en toe problemen mee. Als er iets is dat hen stoort zullen ze het ook niet nalaten je dat te laten weten. Toen laatst een meisje in de cinema zei dat ik mijn "vodden" uit haar stoel moest nemen was de maat vol... Jammer genoeg is de taal waarin ik boos word nog steeds het Nederlands, wat ook het effect beperkt tot zero. Aan de Duitse comeback moeten we dus nog een beetje werken. 

Zolang die directheid en de oerlelijke haarkleuringen de enige zaken zijn die mij hier storen, is het nog niet zo erg hé? Verder ben ik hier nog altijd sehr glücklich. De twee maanden vakantie zijn sinds deze week wel voorbij, maar man, wat een mooie herinneringen! 

Eerst anderhalf weekje België, dan een week bachelorproeven, gevolgd door een rondreis Boedapest, Wenen en München. Veel gebeurd, geen zin om alles uit te typen. De lieve Dora en haar familie hebben mij en Iina supergoed ontvangen in Boedapest. Dori is de beste gids die je maar kan wensen! Daarna kwam het prachtige Wenen, waar we bij Bart gemaft hebben. De reis eindigde tenslotte in München bij het Florence and the machine concert, dat gewoonweg geweldig was! Daarna was het reisgedeelte voorbij en was het voornamelijk bachelorproef.... ja, want die schrijft zichzelf niet. :( 

Gelukkig had ik iets om naar uit te kijken. Namelijk de komst van Lars, Jasmine en Arnout. Het was gewoon "awesome" om mijn beste vrienden hier te hebben. Het afscheid viel voor mij dan ook lichtjes zwaar, want ik zal ze voor begin augustus niet meer terugzien. Ik denk in ieder geval wel dat ze fan zijn van het Duitse eten... of in ieder geval toch Lars. ;) 

Dat brengt mij uiteindelijk tot deze week. Het begin van het Sommersemester. Eindelijk! De Uni zo leeg te zien was gewoon raar. Ik had mijn lessen al uitgekozen en voorlopig blijken ze ook nog goed te passen ook. Omdat ik probeer uit te vissen wat ik eigenlijk met mijn leven wil en er geen beter moment is dan dat op Erasmus te doen, volg ik ook enkele Vorlesungen vrijwillig. Lekker entspannt, gewoon luisteren. Vandaag had ik "Translation" van een Amerikaanse leerkracht, Bradley "Call me Brad" Schmidt. Zijn naam doet hem eer aan, want na de les, bij een koffie, waren ik en mijn twee klasgenoten het erover eens dat hij yummy is. Zeker volgen dus, deze les.:D

Wat de Erasmussers betreft had ik nog niet zo veel nieuwe mensen leren kennen. Tot gisteren! Het was buddyavond en de studenten werden in groepen ingedeeld en gingen dan naar een café om later alle gezamelijk in de Moritzbastei te gaan feesten. Ik dacht dat ik mijn sociale vaardigheden ergens in oktober verloren had, maar blijkbaar toch niet. Jeeh! Heb zelfs 2 Vlaamse meisjes gevonden. Dubbel jeeh!

Nieuwe mensen leren kennen is altijd supertof, hoewel het niet echt nodig was. Mijn "oud" groepje is er ook nog altijd en ook mijn kotgenoten nemen sinds kort veel tijd in beslag, niet dat ik dat erg vind natuurlijk! Ik heb niet liever! Samen ontbijten, samen koffiedrinken en tenslotte, samen een slaapmutsje drinken. Mijn kleine Duitse WG-familie. :)

Iedereen zal dus wel begrijpen dat ik mij echt naar de bibliotheek moet slepen om aan mijn bachelorproef te werken. Achja, als ik het tegen eind mei af krijg heb ik nog juni en juli om van Leipzig te genieten. Duimen bitte!

Raad eens wat ik nu ga doen? Juist! Koffie drinken en bachelorpaperen...

Let's make those parents proud. ;)

Het ga je goed daar in België! 

Liefs Fie