Vorig weekend besloten we eens 'budgetvriendelijk' een weekendje thuis te blijven om San José zelf te verkennen.Oké, vrijdag eens lekker uitgeslapen en dan in de namiddag zouden we het centrum nauwer verkennen. Na onze uitstap van vorige week naar het nationaal theater zou dat al wat vlotter moeten gaan. Toen hebben de locals ons namelijk van de ene kant van de stad naar de andere kant gestuurd.... én terug! Het zit hier zo, de mensen zijn hier zo vriendelijk dat je altijd willen helpen, ook als ze niet weten hoe. Dus zeggen ze gewoon maar iets wat ze denken, of zelfs niet denken. Een échte hulp is dat natuurlijk niet. Het concert in het nationaal theater was trouwens super. Van koren met kleine Ninos tot koren met bejaarden. De laatste groep blijft echter mijn favoriet. Een enorme groep jonge mensen met kleurrijke kledij en blote voeten, mét een marimba. Het bleek nadien de typische muziek van de provincie Guanacaste in het Noordwesten van Costa Rica. Wat een spektakel zeg! Daar wil ik zeker en vast ook eens naartoe.
Anyway, de verkenning van het centrum verliep vlotjes. Heb in een tweedehandswinkel nog een broek op de kop kunnen tikken voor 3euro. Beetje toeristische dingen bezoekt, zoals het gele huis om vervolgens op de Avenida 7 in een folklore winkeltje binnen te lopen, waar we spontaan een hele uitleg kregen over de inheems bevolking. Bleek dat ze voor 60 dollar ook een uitstap en overnachting bij die mensen organiseren. Let wel op, ik heb de organisatie nog eens opgezocht en ze zijn echt wel gekend voor hun ecotoerisme en daarmee meen ik dat ze de cultuur en tradities van de inheemse bevolking respecteren. Dat is toch wel belangrijk. Misschien dat ik dat in Januari nog ergens doe.
Na de verkenning wouden we nog queque (cake) gaan eten. We kozen onze stukken, zetten ons neer en keken rond tijdens het nemen van de eerste hap. Iedereen die daar zat was minstens het driedubbele van ons. Mijn honger was over. Maar niet alleen in de lokale bakkerij, maar ook de straat loopt vol met mensen met minstens 3 serieuze vetrollen, die dan ook nog eens duidelijk zichtbaar zijn onder hun veel te strakke kledij. Mijn toekomst als ik hier nog 2 maanden blijf is duidelijk.
De enige oplossing is natuurlijk.. sporten! Dus wij op zondag onze wandelschoenen aan, want we gingen naar de vulkaan in de buurt. Nu ja, er zijn er meerdere, dus wij diegene gekozen die het makkelijkste bereikbaar is, of dat dachten we toch... voor we in totaal 6 bussen op een dag genomen hadden. Een stevige wandeling hebben we jammer genoeg ook niet gekregen, maar een prachtig open zicht op de vulkaan des te meer.
Een goedkoop weekend was nodig, want volgend weekend hebben we met een groepje een tour naar Tortuguero geboekt, mét hotel en alle maaltijden inbegrepen. Tortuguero staat bekend als broedplaats van verschillende soorten schildpadden en zijn bereikbaarheid met boot. Ik heb er zin in. Maar eerst nog eens een avondje uit vanavond!
Mijn vrijwilligerswerk is ook bevestigd, dus daar ga ik maar eens een kaartje voor maken. Elke twee weken ga ik namelijk ergens anders zitten. Ik begin mijn vrijwilligerswerk in de buurt van Tortuguero. Hier zal ik waarschijnlijk 's nachts moeten patrouilleren bij de schildpadjes en het twee weken zonder internet en elektriciteit moeten stellen. Ik zie dat echter helemaal zitten! Ik word hier veel te hard verwend.
Allez, ik ga maar eens ontbijten, met vers fruit, verse Costa Ricaanse koffie en een lekker broodje of pannekoeken....
Saludos!
woensdag 23 oktober 2013
dinsdag 15 oktober 2013
Allemaal beestjes y más...
In vergelijking tot mijn Erasmusjaar, waar ik constant van het ene feestje naar het andere event crosste, is mijn leven hier lang niet zo bruisend. Ik ga elke dag naar school van 9 tot 3, doe erna nog een enkele activiteiten mee op school en zorg dan dat ik voor het avondeten om 6 thuis ben. Daarna huiswerk maken en reisjes voorbereiden, om tenslotte als een blok in slaap te vallen. Ambiance no? Langs de andere kant is het leven hier zo vrij van stress en zo puur, dat ik eigenlijk niet meer nodig heb. La pura vida is hier niet enkel een uitspraak, maar ook een levensmotto en mantra.
In ieder geval begint het leven mij hier serieus te bevallen. Het is hier winter en toch stijgt de temperatuur hier om 7u 's morgens als snel tot 27graden. In België liggen we dan al lang te puffen en te plakken, maar hier loop ik 's morgens in een lange broek naar school. Sommige locals lopen hier rond met een sjaal of een dikke trui. Aja! Het is toch winter! Eind november wordt het hier zomer, dat betekent meer dan 30graden all day round. Hmm geef mij toch maar winter.
Maar natuurlijk, van al die lange broeken was ik nog steeds een bleekscheet hier. Daar moest maar eens verandering in komen. Dus trok ik met Ijeoma en Aquelina naar het strand. Na een prachtige busrit van 3u kwamen we aan in Manuel Antonio. De hostel bleek dik in orde, met gratis koffie (overal hier! <3) en een superlieve eigenaar. Na een verfrissende smoothie, was het hop bikini aan en richting playa. Het was echter al namiddag en de bevolking nam toe, dus veel zon hebben we niet gezien aan ons playa, maar een warme oceaan des te meer. Gelijk badwater, zeg ik u! Ijeoma en ik hadden ook onze eerste aanvaring met een verradelijke stroming. Gelukkig konden we nog staan en terug naar de kust krabbelen, want anders kan je blijven zwemmen en geen meter vooruitkomen. Que aventura! Daarna wouden we de kust verkennen en gingen we op wandel. Plots, een heleboel capuchin aapjes (zo met een witte bril) in een boom. Cocosmelkje erbij, aja, want we zijn op vakantie!
Maar natuurlijk, van al die lange broeken was ik nog steeds een bleekscheet hier. Daar moest maar eens verandering in komen. Dus trok ik met Ijeoma en Aquelina naar het strand. Na een prachtige busrit van 3u kwamen we aan in Manuel Antonio. De hostel bleek dik in orde, met gratis koffie (overal hier! <3) en een superlieve eigenaar. Na een verfrissende smoothie, was het hop bikini aan en richting playa. Het was echter al namiddag en de bevolking nam toe, dus veel zon hebben we niet gezien aan ons playa, maar een warme oceaan des te meer. Gelijk badwater, zeg ik u! Ijeoma en ik hadden ook onze eerste aanvaring met een verradelijke stroming. Gelukkig konden we nog staan en terug naar de kust krabbelen, want anders kan je blijven zwemmen en geen meter vooruitkomen. Que aventura! Daarna wouden we de kust verkennen en gingen we op wandel. Plots, een heleboel capuchin aapjes (zo met een witte bril) in een boom. Cocosmelkje erbij, aja, want we zijn op vakantie!
Eerst nog eens lekker onder de buitendouche (zaaaaalig). Daarna lekker buikje vol gegeten met zicht op zee (oceaan). Uitgaan zat er niet echt in, want het dorpje Manuel Antonio betekent niet veel en het is geen hoogseizoen, dus dan maar slapen. Eerst nog even schrikken van de gekko die op het plafond zit, dan licht uit, vervolgens horen we Aquelina gillen omdat er in het donker een vlinder op haar was komen zitten. Dieper in de nacht maak ik dan nog eens iedereen wakker door plots "scorpio" te roepen. Ik was inderdaad aan het dromen dat er een scorpioen in mijn bed zat. Welke Nederlandstalige zegt dan "scorpio"?! Na een stevig (en dan bedoel ik echt stevig) ontbijt voor slechts 3euro (!) gingen we op weg naar het park. Direct bij de ingang werden we aangesproken door lokale gidsen die ons de beste foto's van alle beestjes beloofden als we hen zouden laten gidsen. Pero, no tenemos dinero... dus geen gids. Slim als we zijn, stopten we gewoon telkens als er een groep met gids ergens stopten en keken mee met hen. Gespot: kleurige krabben, mama hert en bambi, aapjes, wasberen en veel hagedissen. Brulapen hebben we gehoord, maar niet gezien, die zitten veel te hoog. Tijdens het zwemmen in zee hadden we ook steeds het gezelschap van een pelekaan. Prachtig! Natuurlijk is er in dat park ook een prachtig strand met mooi aguablauw water en perfecte golven. We wisten echter niet dat we er ook konden zwemmen, dus bibi had haar zwempak niet bij. Terugkeren was geen optie. Heb zwaar overwogen om er niet gewoon in mijn ondergoed in te duiken, maar er waren te veel mensen. Ik weet niet hoeveel die mensen hier gewoon zijn.... ^^ Dan maar in de namiddag naar het strand van het dorpje zelf. 'S avonds de laatste avond gevierd met een pina colada. Het was dat of een mono loco (=gekke aap). Smaakt eens zo lekker hier. Conclusie, een superweekend, op de busrit terug na, waar we wat problemen met de tickets hadden. Maar een beetje aventura hoort erbij. Plus, een goede oefening voor mijn Spaans! Mijn vriendinnen hebben bovendien aan het park tientallen steken van dazen overgehouden, ik geen enkele, dus ik weet dat mijn deetmiddel werkt. Hip hip hoera voor A.S. adventure!
Anyway, gisteren was het hier de verjaardag van mijn abuelita (oma). Ze werd 80 jaar (ze ziet er 60 uit) en had mij beloofd dat we flink zouden dansen. Dat is er uiteindelijk niet van gekomen, maar we hebben wel met een heleboel vrienden van de familie flink gegeten (waaronder een soort van ijskoude cake) en sangria gedronken. Heb er super van genoten en mi abuelita zeker ook! Zo een kranige madame. Had er laatst nog een high five van gekregen. :D
Voor de rest zal het morgen de eerste keer zijn dat ik 's avonds ga uitgaan. De vader van een vriendin gaat in het Teatro Nacional zingen en we gaan er met een groepje naar toe. Het moet een heel mooi gebouw zijn vanbinnen. Mijn leerkracht heeft mij ook een vegetarisch restaurant aangeraden in de buurt ervan en dat ga ik morgen eens met een Duitse vriendin uitproberen. Ik eet hier bijna elke dag carne o pollo en het begint mij nu al een beetje tegen te steken. Het smaakt mij gewoon niet meer. :s Ik heb deze week elke dag een uur privéles van mijn leerkracht ( puur toeval hoor) en ik gebruik dit uur om vanalles te weten te komen. Zo heb ik daardoor vandaag ook ontdekt dat er een kleine cinemake in de stad is met alternatieve films uit Chili etc. Dat ga ik zeker eens uitchecken. Ook hebben we het gehad over de rechten van Costa Ricaanse vrouwen. Muy interesante! Verder is het morgen ook de dag dat ik mijn projecten voor mijn vrijwilligerswerk moet indienen. Als ik bevestiging krijgen, zal ik in mijn volgende blog meer uitleg geven over wat en waar. Midden december heb ik ook alvast een week Nicaragua ingepland met een groepje om mijn visum te vernieuwen.
Ik hoor hier ook net super veel geschreeuw buiten, dus ik denk dat Costa Rica net gewonnen heeft tegen Mexico bij het voetbal. Olééé!
Adiós amigos!
Anyway, gisteren was het hier de verjaardag van mijn abuelita (oma). Ze werd 80 jaar (ze ziet er 60 uit) en had mij beloofd dat we flink zouden dansen. Dat is er uiteindelijk niet van gekomen, maar we hebben wel met een heleboel vrienden van de familie flink gegeten (waaronder een soort van ijskoude cake) en sangria gedronken. Heb er super van genoten en mi abuelita zeker ook! Zo een kranige madame. Had er laatst nog een high five van gekregen. :D
Voor de rest zal het morgen de eerste keer zijn dat ik 's avonds ga uitgaan. De vader van een vriendin gaat in het Teatro Nacional zingen en we gaan er met een groepje naar toe. Het moet een heel mooi gebouw zijn vanbinnen. Mijn leerkracht heeft mij ook een vegetarisch restaurant aangeraden in de buurt ervan en dat ga ik morgen eens met een Duitse vriendin uitproberen. Ik eet hier bijna elke dag carne o pollo en het begint mij nu al een beetje tegen te steken. Het smaakt mij gewoon niet meer. :s Ik heb deze week elke dag een uur privéles van mijn leerkracht ( puur toeval hoor) en ik gebruik dit uur om vanalles te weten te komen. Zo heb ik daardoor vandaag ook ontdekt dat er een kleine cinemake in de stad is met alternatieve films uit Chili etc. Dat ga ik zeker eens uitchecken. Ook hebben we het gehad over de rechten van Costa Ricaanse vrouwen. Muy interesante! Verder is het morgen ook de dag dat ik mijn projecten voor mijn vrijwilligerswerk moet indienen. Als ik bevestiging krijgen, zal ik in mijn volgende blog meer uitleg geven over wat en waar. Midden december heb ik ook alvast een week Nicaragua ingepland met een groepje om mijn visum te vernieuwen.
Ik hoor hier ook net super veel geschreeuw buiten, dus ik denk dat Costa Rica net gewonnen heeft tegen Mexico bij het voetbal. Olééé!
Adiós amigos!
dinsdag 8 oktober 2013
Vetmesten en andere dingen tipico costarricense
En mijn vriend Winand zich maar zorgen maken dat ik hier geen eten zou krijgen... Integendeel! Ik zit hier precies op hotel. Elke morgen sta ik op, schuif ik mijn voeten onder tafel, tot hiertoe hetzelfde als in België, maar dan... elke morgen wacht er op mij een kommetje met vers gesneden fruit (mango, papaja, ananas, kiwi, appel... alsof uit de tuin geplukt), een glas fruitsap, verse koffie en een ontbijt zelf, dat dag tot dag verschilt. De eerste dag kreeg ik een stapel american pancakes met maple sirup waar ik een week van kan leven. Deze ochtend waren het drie tortillas con queso y tomate. Gelukkig begint mijn mama het hier te snappen dat ik niet zo veel eet en maakt ze mijn portie net iets kleiner. Ook 's avonds is het een heel bord vol, met postre (dessert). Gebakken banaan gisteren, niet echt mijn favoriet, maar slecht is het ook niet.
Iets anders zeer costa ricaans is el trafico. Zot, zot zeg ik u! Ik heb nu al twee dagen de bus naar school genomen. Vandaag voor de eerste keer alleen. Het systeem werkt zo: er rijden constant bussen voorbij en de truc is om goed te kijken welke richting er vooraan op staat en dan maar hopen dat je de juiste genomen hebt. Geen buslijnen, nummers, nada. Om aan mijn bushalte te komen moet ik ook een grote weg oversteken, zonder zebrapad. Het is dus telkens rennen voor uw leven. ik wacht meestal tot er een Costa Ricaan oversteekt en die loop ik dan achterna. Morgen ga ik echter voor de eerste keer te voet naar mijn school. Ik denk zelfs dat ik sneller daar ben dan met de bus. Zo is het elke dag een stapje verder. De stad werkt namelijk nogal intimiderend. De eerste dag ben ik heen en terug naar school gegaan met mijn mama tica. Verder dan de schoolpoort en mijn huis ben ik niet geweest. Vandaag ben ik met vrienden naar school gereden met de bus en alleen teruggekomen, én naar de supermarkt geweest om de hoek van de school. Morgen wil ik te voet naar school gaan en langs de bank gaan, want mijn colones zijn op. Bovendien gaat het hier van klaarlichte dag om 17u naar pikkedonker om 17u30. No kidding. En als het donker is wil je hier liever niet meer rondlopen. Voorlopig hoeft dat ook niet, want ik ben gisteren als een 10-jarige (mijn nichtje gaat nog later slapen) om 21u gaan slapen. Pompaf.
Nog zo iets typisch is de kledij. Hier zie je niemand van de inwoners met een short of dergelijk rondlopen. Allemaal een lange broek of legging. Short = toerist. Dus zit ik in de voormiddag altijd te puffen. Gelukkig begint het namiddag steeds megahard te regenen en koelt het af. Regenseizoen, je snapt dat niet tot je het gezien hebt. De eerste dag was ik mijn regenjas vergeten. Eerste én laatste keer!
Met het Spaans gaat het steeds beter. Ik leer elke dag super veel bij en voel ook echt dat communiceren met mijn mama tica steeds beter gaat. Mijn Amerikaanse zussen zijn er gelukkig ook om te helpen als ik iets niet gezegd krijg. Elke dag heb ik 5 uur Spaanse les en die zijn echt wel gezellig. We hebben een klasje van 4 personen. 2 Amerikaanse meisjes, ik en een Belgische jongen uit Gent. Op school is er GRATIS koffie en kook- en danslessen. Vandaag heb ik aan de salsales meegedaan, erna kwam ik nog maar net buiten toen iemand naar mij wees en zei: "She speaks german". Hoppa, werd ik daar toch wel niet stante pede tot tolk gepromoveerd voor een Zwitsers meisje dat tegen iemand van de school wou uitleggen dat ze haar programma wou veranderen. How did they know?! 45 minuten Engels-Duits tolken zonder notitieboekje na 5u spaanse les en 1u dansles was een uitdaging. Maar ik ben blij dat ik haar heb kunnen helpen. Nu ben ik blij dat ik toch weer op mijn bedje zit en kan gaan slapen, want morgen wordt het weer een drukke dag, donderdagavond ga ik misschien voor de eerste keer uit met andere studenten (spannend!) en vrijdag vertrek ik voor een weekend naar Puerto Limon aan de kust, waar er een groot festival is. Het is een soort carnaval om de landing van Cristobal Colombo te vieren in 1502. Het moet een ongelofelijk spektakel zijn, dus ik kijk er al naar uit. Maar voor de fiesta moet er eerst nog huiswerk gemaakt worden. Dus voy a estudiar.
Ps: liefste Isabelle, ik voldoe momenteel niet aan je eisen en heb nog niet zo veel foto's kunnen maken, omdat ik mij nog niet genoeg op mijn gemak voel om als een toerist mijn camera boven te halen. Maar geen nood, je krijgt je foto's. De kleuren van de huizen en planten zijn hier prachtig! Er groeien citroenen in mijn tuin. ^^
Ps2: Vandaag een Duitse tegen mij: "Hey, you look german!". Lap, daar hebben we het weer. Maar hé, volk zoekt volk zeker?
Muchos besos!
Iets anders zeer costa ricaans is el trafico. Zot, zot zeg ik u! Ik heb nu al twee dagen de bus naar school genomen. Vandaag voor de eerste keer alleen. Het systeem werkt zo: er rijden constant bussen voorbij en de truc is om goed te kijken welke richting er vooraan op staat en dan maar hopen dat je de juiste genomen hebt. Geen buslijnen, nummers, nada. Om aan mijn bushalte te komen moet ik ook een grote weg oversteken, zonder zebrapad. Het is dus telkens rennen voor uw leven. ik wacht meestal tot er een Costa Ricaan oversteekt en die loop ik dan achterna. Morgen ga ik echter voor de eerste keer te voet naar mijn school. Ik denk zelfs dat ik sneller daar ben dan met de bus. Zo is het elke dag een stapje verder. De stad werkt namelijk nogal intimiderend. De eerste dag ben ik heen en terug naar school gegaan met mijn mama tica. Verder dan de schoolpoort en mijn huis ben ik niet geweest. Vandaag ben ik met vrienden naar school gereden met de bus en alleen teruggekomen, én naar de supermarkt geweest om de hoek van de school. Morgen wil ik te voet naar school gaan en langs de bank gaan, want mijn colones zijn op. Bovendien gaat het hier van klaarlichte dag om 17u naar pikkedonker om 17u30. No kidding. En als het donker is wil je hier liever niet meer rondlopen. Voorlopig hoeft dat ook niet, want ik ben gisteren als een 10-jarige (mijn nichtje gaat nog later slapen) om 21u gaan slapen. Pompaf.
Nog zo iets typisch is de kledij. Hier zie je niemand van de inwoners met een short of dergelijk rondlopen. Allemaal een lange broek of legging. Short = toerist. Dus zit ik in de voormiddag altijd te puffen. Gelukkig begint het namiddag steeds megahard te regenen en koelt het af. Regenseizoen, je snapt dat niet tot je het gezien hebt. De eerste dag was ik mijn regenjas vergeten. Eerste én laatste keer!
Met het Spaans gaat het steeds beter. Ik leer elke dag super veel bij en voel ook echt dat communiceren met mijn mama tica steeds beter gaat. Mijn Amerikaanse zussen zijn er gelukkig ook om te helpen als ik iets niet gezegd krijg. Elke dag heb ik 5 uur Spaanse les en die zijn echt wel gezellig. We hebben een klasje van 4 personen. 2 Amerikaanse meisjes, ik en een Belgische jongen uit Gent. Op school is er GRATIS koffie en kook- en danslessen. Vandaag heb ik aan de salsales meegedaan, erna kwam ik nog maar net buiten toen iemand naar mij wees en zei: "She speaks german". Hoppa, werd ik daar toch wel niet stante pede tot tolk gepromoveerd voor een Zwitsers meisje dat tegen iemand van de school wou uitleggen dat ze haar programma wou veranderen. How did they know?! 45 minuten Engels-Duits tolken zonder notitieboekje na 5u spaanse les en 1u dansles was een uitdaging. Maar ik ben blij dat ik haar heb kunnen helpen. Nu ben ik blij dat ik toch weer op mijn bedje zit en kan gaan slapen, want morgen wordt het weer een drukke dag, donderdagavond ga ik misschien voor de eerste keer uit met andere studenten (spannend!) en vrijdag vertrek ik voor een weekend naar Puerto Limon aan de kust, waar er een groot festival is. Het is een soort carnaval om de landing van Cristobal Colombo te vieren in 1502. Het moet een ongelofelijk spektakel zijn, dus ik kijk er al naar uit. Maar voor de fiesta moet er eerst nog huiswerk gemaakt worden. Dus voy a estudiar.
Ps: liefste Isabelle, ik voldoe momenteel niet aan je eisen en heb nog niet zo veel foto's kunnen maken, omdat ik mij nog niet genoeg op mijn gemak voel om als een toerist mijn camera boven te halen. Maar geen nood, je krijgt je foto's. De kleuren van de huizen en planten zijn hier prachtig! Er groeien citroenen in mijn tuin. ^^
Ps2: Vandaag een Duitse tegen mij: "Hey, you look german!". Lap, daar hebben we het weer. Maar hé, volk zoekt volk zeker?
Muchos besos!
zondag 6 oktober 2013
Back to basic komt later wel
Yes! Ik én mijn bagage hebben heelhuids de drie vluchten overleefd die nodig waren om hier op een kamertje in een buitenwijk van San José terecht te komen. Hoewel dit toch niet vanzelfsprekend was.
Deze ochtend moest ik om 3u opstaan om naar de luchthaven te vertrekken. Ik voelde mij echter zo slap als een vod en kon met moeite mijn rugzak (die, heel trots, maar 14 kilo weegt) naar de check-in dragen. Nog voor ik mij naar de paspoortcontrole kon begeven kwam het eerste deel van de overheerlijke pasta met scampi die ik de avond ervoor smakelijk had binnengewerkt terug naar boven. Ook de wc langs de gate moest eraan geloven. Meer nog, op het vliegtuig naar Londen had ik eindelijk eens de gelegenheid die papieren zakjes te testen. En ja hoor, ze zijn echt wel waterdicht!
In Londen leek beterschap gelukkig eindelijk op komst. Lang rondsnuisteren in de luchthaven was er niet bij, want mijn vliegtuig naar Dallas (US) stond al klaar. Ik had nog net tijd om met mijn 4 pond die ik thuis nog gevonden had snel een koffie te kopen. Maar wat een kruisverhoor voor je op een vliegtuig naar Amerika mag. Ik dacht even dat ik hem zag twijfelen met zijn stempel. Hij begreep het concept van "volunteering" precies niet echt. "So you are going to work?", "No, volunteering", "You are not going to work?", "No, volunteer". Ma bon, eens op het vliegtuig, lekker geïnstalleerd met kussen en dekentje, komt er toch wel geen Vlaming langs mij zitten, zeker. De tijd gaat altijd sneller als je wat kan babbelen. Maar ik verschoot echt van de service. Op die 9u vliegen hebben we 2 keer een snack gekregen en 2 warme maaltijden en dan kwamen ze ook nog eens rond met koffie, cola en etc. Als vegetariër kreeg ik zelfs telkens als eerste mijn "speciaal" plateauke. Service, noem ik dat! Na in Dallas afscheid genomen te hebben van de supervriendelijke West-Vlaming, ging ik al op weg naar de volgende gate, toen hij terugkwam om te zeggen dat ik toch maar eens op de rolband moest kijken of ik mijn rugzak niet zelf moest herinchecken. Maar nee, in Zaventem zeiden ze dat die vanzelf naar San José ging. Om zeker te zijn ging ik toch maar eens kijken en ja, mijn rugzak draaide lekker mee met de rest. Dus, supervriendelijke West-Vlaming, als je dit leest, nog eens bedankt! ;)
In Dallas moest ik dan overstappen op een 3,5u durende vlucht naar San Jose. Ik zou om 19u hier toekomen. Om 18u, na nog een 3de vliegtuigmaaltijd (te veel is wel te veel) wil ik nog een dutje doen en als ik ontwaak zijn we al aan het dalen en is het pikkedonker buiten. Mijn buurvrouw ziet mijn verbazing en vraagt of het mijn eerste bezoek aan Costa Rica is. Naast mij bleken dus al heel de tijd opnieuw supervriendelijke mensen te zitten. Dit keer een Costa Ricaans koppel. Ik moest geen schrik hebben en dit en dat zeker bezoeken. "What can you say in Spanish?" Het voelt als mijn eerste test. "Muy bien" krijg ik al antwoord. Maar zoals ik al zei, waren het supervriendelijke (we gaan dat kind niet ontmoedigen) mensen. Na het ophalen van de bagage en een paar dollar omwisselen in colones (de lokale munt) kan ik op zoek gaan naar mijn chauffeur. Deze vind ik al snel en een beetje later komt de tweede persoon die mee moet ook toe. Een Belg uit Leuven. We vertellen onze plannen en na een wat wildere rit word ik gedropt bij mijn huis. Mijn gastvrouw Marielos (ook wel Marie genoemd) geeft mij al direct een dikke knuffel en begint mij in het Spaans (ay caramba) rond te leiden. Ik kon uit twee kamer kiezen, mijn vuile was moest daar, wifi-paswoord is daar, warme douche is daar. Ook wonen hier nog 2 andere Amerikaanse studentes. Gezellige en vrij luxueuze boel dus. Marie wou nog weten of ik alles eet, wat ik gestudeerd heb etc. En ik krijg het nog uitgelegd in het (gebrekkig) Spaans ook! Ik kon het zelf even niet geloven. Ik zie dat hier zitten jong! Morgen om 7u op, want Marie gaat met mij mee naar de school waar ik de volgende 4 weken Spaanse les ga volgen. Eerst nog een niveautest. Ik ben benieuwd! Met het geluid van een heleboel krekels op de achtergrond kruip ik maar eens mijn bedje voor de komende maand in. Besos y buenas noches!
Deze ochtend moest ik om 3u opstaan om naar de luchthaven te vertrekken. Ik voelde mij echter zo slap als een vod en kon met moeite mijn rugzak (die, heel trots, maar 14 kilo weegt) naar de check-in dragen. Nog voor ik mij naar de paspoortcontrole kon begeven kwam het eerste deel van de overheerlijke pasta met scampi die ik de avond ervoor smakelijk had binnengewerkt terug naar boven. Ook de wc langs de gate moest eraan geloven. Meer nog, op het vliegtuig naar Londen had ik eindelijk eens de gelegenheid die papieren zakjes te testen. En ja hoor, ze zijn echt wel waterdicht!
In Londen leek beterschap gelukkig eindelijk op komst. Lang rondsnuisteren in de luchthaven was er niet bij, want mijn vliegtuig naar Dallas (US) stond al klaar. Ik had nog net tijd om met mijn 4 pond die ik thuis nog gevonden had snel een koffie te kopen. Maar wat een kruisverhoor voor je op een vliegtuig naar Amerika mag. Ik dacht even dat ik hem zag twijfelen met zijn stempel. Hij begreep het concept van "volunteering" precies niet echt. "So you are going to work?", "No, volunteering", "You are not going to work?", "No, volunteer". Ma bon, eens op het vliegtuig, lekker geïnstalleerd met kussen en dekentje, komt er toch wel geen Vlaming langs mij zitten, zeker. De tijd gaat altijd sneller als je wat kan babbelen. Maar ik verschoot echt van de service. Op die 9u vliegen hebben we 2 keer een snack gekregen en 2 warme maaltijden en dan kwamen ze ook nog eens rond met koffie, cola en etc. Als vegetariër kreeg ik zelfs telkens als eerste mijn "speciaal" plateauke. Service, noem ik dat! Na in Dallas afscheid genomen te hebben van de supervriendelijke West-Vlaming, ging ik al op weg naar de volgende gate, toen hij terugkwam om te zeggen dat ik toch maar eens op de rolband moest kijken of ik mijn rugzak niet zelf moest herinchecken. Maar nee, in Zaventem zeiden ze dat die vanzelf naar San José ging. Om zeker te zijn ging ik toch maar eens kijken en ja, mijn rugzak draaide lekker mee met de rest. Dus, supervriendelijke West-Vlaming, als je dit leest, nog eens bedankt! ;)
In Dallas moest ik dan overstappen op een 3,5u durende vlucht naar San Jose. Ik zou om 19u hier toekomen. Om 18u, na nog een 3de vliegtuigmaaltijd (te veel is wel te veel) wil ik nog een dutje doen en als ik ontwaak zijn we al aan het dalen en is het pikkedonker buiten. Mijn buurvrouw ziet mijn verbazing en vraagt of het mijn eerste bezoek aan Costa Rica is. Naast mij bleken dus al heel de tijd opnieuw supervriendelijke mensen te zitten. Dit keer een Costa Ricaans koppel. Ik moest geen schrik hebben en dit en dat zeker bezoeken. "What can you say in Spanish?" Het voelt als mijn eerste test. "Muy bien" krijg ik al antwoord. Maar zoals ik al zei, waren het supervriendelijke (we gaan dat kind niet ontmoedigen) mensen. Na het ophalen van de bagage en een paar dollar omwisselen in colones (de lokale munt) kan ik op zoek gaan naar mijn chauffeur. Deze vind ik al snel en een beetje later komt de tweede persoon die mee moet ook toe. Een Belg uit Leuven. We vertellen onze plannen en na een wat wildere rit word ik gedropt bij mijn huis. Mijn gastvrouw Marielos (ook wel Marie genoemd) geeft mij al direct een dikke knuffel en begint mij in het Spaans (ay caramba) rond te leiden. Ik kon uit twee kamer kiezen, mijn vuile was moest daar, wifi-paswoord is daar, warme douche is daar. Ook wonen hier nog 2 andere Amerikaanse studentes. Gezellige en vrij luxueuze boel dus. Marie wou nog weten of ik alles eet, wat ik gestudeerd heb etc. En ik krijg het nog uitgelegd in het (gebrekkig) Spaans ook! Ik kon het zelf even niet geloven. Ik zie dat hier zitten jong! Morgen om 7u op, want Marie gaat met mij mee naar de school waar ik de volgende 4 weken Spaanse les ga volgen. Eerst nog een niveautest. Ik ben benieuwd! Met het geluid van een heleboel krekels op de achtergrond kruip ik maar eens mijn bedje voor de komende maand in. Besos y buenas noches!
Abonneren op:
Posts (Atom)