En mijn vriend Winand zich maar zorgen maken dat ik hier geen eten zou krijgen... Integendeel! Ik zit hier precies op hotel. Elke morgen sta ik op, schuif ik mijn voeten onder tafel, tot hiertoe hetzelfde als in België, maar dan... elke morgen wacht er op mij een kommetje met vers gesneden fruit (mango, papaja, ananas, kiwi, appel... alsof uit de tuin geplukt), een glas fruitsap, verse koffie en een ontbijt zelf, dat dag tot dag verschilt. De eerste dag kreeg ik een stapel american pancakes met maple sirup waar ik een week van kan leven. Deze ochtend waren het drie tortillas con queso y tomate. Gelukkig begint mijn mama het hier te snappen dat ik niet zo veel eet en maakt ze mijn portie net iets kleiner. Ook 's avonds is het een heel bord vol, met postre (dessert). Gebakken banaan gisteren, niet echt mijn favoriet, maar slecht is het ook niet.
Iets anders zeer costa ricaans is el trafico. Zot, zot zeg ik u! Ik heb nu al twee dagen de bus naar school genomen. Vandaag voor de eerste keer alleen. Het systeem werkt zo: er rijden constant bussen voorbij en de truc is om goed te kijken welke richting er vooraan op staat en dan maar hopen dat je de juiste genomen hebt. Geen buslijnen, nummers, nada. Om aan mijn bushalte te komen moet ik ook een grote weg oversteken, zonder zebrapad. Het is dus telkens rennen voor uw leven. ik wacht meestal tot er een Costa Ricaan oversteekt en die loop ik dan achterna. Morgen ga ik echter voor de eerste keer te voet naar mijn school. Ik denk zelfs dat ik sneller daar ben dan met de bus. Zo is het elke dag een stapje verder. De stad werkt namelijk nogal intimiderend. De eerste dag ben ik heen en terug naar school gegaan met mijn mama tica. Verder dan de schoolpoort en mijn huis ben ik niet geweest. Vandaag ben ik met vrienden naar school gereden met de bus en alleen teruggekomen, én naar de supermarkt geweest om de hoek van de school. Morgen wil ik te voet naar school gaan en langs de bank gaan, want mijn colones zijn op. Bovendien gaat het hier van klaarlichte dag om 17u naar pikkedonker om 17u30. No kidding. En als het donker is wil je hier liever niet meer rondlopen. Voorlopig hoeft dat ook niet, want ik ben gisteren als een 10-jarige (mijn nichtje gaat nog later slapen) om 21u gaan slapen. Pompaf.
Nog zo iets typisch is de kledij. Hier zie je niemand van de inwoners met een short of dergelijk rondlopen. Allemaal een lange broek of legging. Short = toerist. Dus zit ik in de voormiddag altijd te puffen. Gelukkig begint het namiddag steeds megahard te regenen en koelt het af. Regenseizoen, je snapt dat niet tot je het gezien hebt. De eerste dag was ik mijn regenjas vergeten. Eerste én laatste keer!
Met het Spaans gaat het steeds beter. Ik leer elke dag super veel bij en voel ook echt dat communiceren met mijn mama tica steeds beter gaat. Mijn Amerikaanse zussen zijn er gelukkig ook om te helpen als ik iets niet gezegd krijg. Elke dag heb ik 5 uur Spaanse les en die zijn echt wel gezellig. We hebben een klasje van 4 personen. 2 Amerikaanse meisjes, ik en een Belgische jongen uit Gent. Op school is er GRATIS koffie en kook- en danslessen. Vandaag heb ik aan de salsales meegedaan, erna kwam ik nog maar net buiten toen iemand naar mij wees en zei: "She speaks german". Hoppa, werd ik daar toch wel niet stante pede tot tolk gepromoveerd voor een Zwitsers meisje dat tegen iemand van de school wou uitleggen dat ze haar programma wou veranderen. How did they know?! 45 minuten Engels-Duits tolken zonder notitieboekje na 5u spaanse les en 1u dansles was een uitdaging. Maar ik ben blij dat ik haar heb kunnen helpen. Nu ben ik blij dat ik toch weer op mijn bedje zit en kan gaan slapen, want morgen wordt het weer een drukke dag, donderdagavond ga ik misschien voor de eerste keer uit met andere studenten (spannend!) en vrijdag vertrek ik voor een weekend naar Puerto Limon aan de kust, waar er een groot festival is. Het is een soort carnaval om de landing van Cristobal Colombo te vieren in 1502. Het moet een ongelofelijk spektakel zijn, dus ik kijk er al naar uit. Maar voor de fiesta moet er eerst nog huiswerk gemaakt worden. Dus voy a estudiar.
Ps: liefste Isabelle, ik voldoe momenteel niet aan je eisen en heb nog niet zo veel foto's kunnen maken, omdat ik mij nog niet genoeg op mijn gemak voel om als een toerist mijn camera boven te halen. Maar geen nood, je krijgt je foto's. De kleuren van de huizen en planten zijn hier prachtig! Er groeien citroenen in mijn tuin. ^^
Ps2: Vandaag een Duitse tegen mij: "Hey, you look german!". Lap, daar hebben we het weer. Maar hé, volk zoekt volk zeker?
Muchos besos!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten