Allemaal beestjes y más...

In vergelijking tot mijn Erasmusjaar, waar ik constant van het ene feestje naar het andere event crosste, is mijn leven hier lang niet zo bruisend. Ik ga elke dag naar school van 9 tot 3, doe erna nog een enkele activiteiten mee op school en zorg dan dat ik voor het avondeten om 6 thuis ben. Daarna huiswerk maken en reisjes voorbereiden, om tenslotte als een blok in slaap te vallen. Ambiance no? Langs de andere kant is het leven hier zo vrij van stress en zo puur, dat ik eigenlijk niet meer nodig heb. La pura vida is hier niet enkel een uitspraak, maar ook een levensmotto en mantra.

In ieder geval begint het leven mij hier serieus te bevallen. Het is hier winter en toch stijgt de temperatuur hier om 7u 's morgens als snel tot 27graden. In België liggen we dan al lang te puffen en te plakken, maar hier loop ik 's morgens in een lange broek naar school. Sommige locals lopen hier rond met een sjaal of een dikke trui. Aja! Het is toch winter! Eind november wordt het hier zomer, dat betekent meer dan 30graden all day round. Hmm geef mij toch maar winter.

Maar natuurlijk, van al die lange broeken was ik nog steeds een bleekscheet hier. Daar moest maar eens verandering in komen. Dus trok ik met Ijeoma en Aquelina naar het strand. Na een prachtige busrit van 3u kwamen we aan in Manuel Antonio. De hostel bleek dik in orde, met gratis koffie (overal hier! <3) en een superlieve eigenaar. Na een verfrissende smoothie, was het hop bikini aan en richting playa. Het was echter al namiddag en de bevolking nam toe, dus veel zon hebben we niet gezien aan ons playa, maar een warme oceaan des te meer. Gelijk badwater, zeg ik u! Ijeoma en ik hadden ook onze eerste aanvaring met een verradelijke stroming. Gelukkig konden we nog staan en terug naar de kust krabbelen, want anders kan je blijven zwemmen en geen meter vooruitkomen. Que aventura! Daarna wouden we de kust verkennen en gingen we op wandel. Plots, een heleboel capuchin aapjes (zo met een witte bril)  in een boom. Cocosmelkje erbij, aja, want we zijn op vakantie!

Eerst nog eens lekker onder de buitendouche (zaaaaalig). Daarna lekker buikje vol gegeten met zicht op zee (oceaan). Uitgaan zat er niet echt in, want het dorpje Manuel Antonio betekent niet veel en het is geen hoogseizoen, dus dan maar slapen. Eerst nog even schrikken van de gekko die op het plafond zit, dan licht uit, vervolgens horen we Aquelina gillen omdat er in het donker een vlinder op haar was komen zitten. Dieper in de nacht maak ik dan nog eens iedereen wakker door plots "scorpio" te roepen. Ik was inderdaad aan het dromen dat er een scorpioen in mijn bed zat. Welke Nederlandstalige zegt dan "scorpio"?! Na een stevig (en dan bedoel ik echt stevig) ontbijt voor slechts 3euro (!) gingen we op weg naar het park. Direct bij de ingang werden we aangesproken door lokale gidsen die ons de beste foto's van alle beestjes beloofden als we hen zouden laten gidsen. Pero, no tenemos dinero... dus geen gids. Slim als we zijn, stopten we gewoon telkens als er een groep met gids ergens stopten en keken mee met hen. Gespot: kleurige krabben, mama hert en bambi, aapjes, wasberen en veel hagedissen. Brulapen hebben we gehoord, maar niet gezien, die zitten veel te hoog. Tijdens het zwemmen in zee hadden we ook steeds het gezelschap van een pelekaan. Prachtig! Natuurlijk is er in dat park ook een prachtig strand met mooi aguablauw water en perfecte golven. We wisten echter niet dat we er ook konden zwemmen, dus bibi had haar zwempak niet bij. Terugkeren was geen optie. Heb zwaar overwogen om er niet gewoon in mijn ondergoed in te duiken, maar er waren te veel mensen. Ik weet niet hoeveel die mensen hier gewoon zijn.... ^^ Dan maar in de namiddag naar het strand van het dorpje zelf. 'S avonds de laatste avond gevierd met een pina colada. Het was dat of een mono loco (=gekke aap). Smaakt eens zo lekker hier. Conclusie, een superweekend, op de busrit terug na, waar we wat problemen met de tickets hadden. Maar een beetje aventura hoort erbij. Plus, een goede oefening voor mijn Spaans! Mijn vriendinnen hebben bovendien aan het park tientallen steken van dazen overgehouden, ik geen enkele, dus ik weet dat mijn deetmiddel werkt. Hip hip hoera voor A.S. adventure!

Anyway, gisteren was het hier de verjaardag van mijn abuelita (oma). Ze werd 80 jaar (ze ziet er 60 uit) en had mij beloofd dat we flink zouden dansen. Dat is er uiteindelijk niet van gekomen, maar we hebben wel met een heleboel vrienden van de familie flink gegeten (waaronder een soort van ijskoude cake) en sangria gedronken. Heb er super van genoten en mi abuelita zeker ook! Zo een kranige madame. Had er laatst nog een high five van gekregen. :D

Voor de rest zal het morgen de eerste keer zijn dat ik 's avonds ga uitgaan. De vader van een vriendin gaat in het Teatro Nacional zingen en we gaan er met een groepje naar toe. Het moet een heel mooi gebouw zijn vanbinnen. Mijn leerkracht heeft mij ook een vegetarisch restaurant aangeraden in de buurt ervan en dat ga ik morgen eens met een Duitse vriendin uitproberen. Ik eet hier bijna elke dag carne o pollo en het begint mij nu al een beetje tegen te steken. Het smaakt mij gewoon niet meer. :s Ik heb deze week elke dag een uur privéles van mijn leerkracht ( puur toeval hoor) en ik gebruik dit uur om vanalles te weten te komen. Zo heb ik daardoor vandaag ook ontdekt dat er een kleine cinemake in de stad is met alternatieve films uit Chili etc. Dat ga ik zeker eens uitchecken. Ook hebben we het gehad over de rechten van Costa Ricaanse vrouwen. Muy interesante! Verder is het morgen ook de dag dat ik mijn projecten voor mijn vrijwilligerswerk moet indienen. Als ik bevestiging krijgen, zal ik in mijn volgende blog meer uitleg geven over wat en waar. Midden december heb ik ook alvast een week Nicaragua ingepland met een groepje om mijn visum te vernieuwen.

Ik hoor hier ook net super veel geschreeuw buiten, dus ik denk dat Costa Rica net gewonnen heeft tegen Mexico bij het voetbal. Olééé!

Adiós amigos!