Het leven van een vrijwilliger: Deel 2

Het werd weer eens tijd voor een update. Misschien moet ik eerst even meer vertellen over het project waarin ik de voorbije vier weken gewerkt heb. Het project bevindt zich in één van de grootste parken van Quito, plaats genoeg dus voor de kinderen om te spelen. Het start telkens om 10u ’s morgens en dan komen de kleintjes die pas in de namiddag les hebben. Ik begin dan meestal in de keuken te werken met de kokkin Maria. Aardappelen snijden, limonade maken, …. Het is wel ongelofelijk wat Maria kan met de weinige ingrediënten die ze op het project hebben. Veel ervan komt uit het stadstuintje waar ik ook af en toe onkruid moet uittrekken. Als de kindjes hun eten gehad hebben rond de middag, help ik vaak nog even met de afwas en dan haast ik mij naar onze school waar de lessen om 13u eindigen. Als ik mijn vrienden op school wil zien, moet ik dan altijd daar zijn. Meestal gaan we dan samen iets eten en dan rond 15u moet ik terug op het project zijn om de wc’s, eetzaal en keuken te poetsen. Ik doe/deed dit alles met redelijk tot veel plezier (afhankelijk van wat de opdracht was), maar na 4 weken helpen stond ik nog steeds geen stap verder bij de kindjes. Telkens als ik iets zei, dan keken ze mij aan met een blik die niet veel aan de verbeelding overliet. Natuurlijk, het zijn kinderen uit probleemgezinnen. Kinderen met één papa, één mama of zelfs geen, die zelfs af en toe zelf op straat moeten werken en daardoor erg gehard zijn. De verhalen van de kinderen heeft de directrice mij ook nooit verteld, want dan zou ik misschien kinderen gaan voortrekken. Na vier weken wilden ze dus nog steeds niets met mij te maken hebben en waren ze zelfs onbeleefd tegen mij. Hoewel ik het helpen in de keuken niet erg vond, was het niet het werken met kinderen waarvoor ik mij had ingeschreven, dus probeerde ik op school mijn project te laten veranderen. Eerst een heleboel tegenstribbel, maar tenslotte mocht ik dan toch veranderen. Net toen dat in orde was en ik aan mijn laatste dag op het project Covi begon, zei de kokkin “ Sophia, ga jij vandaag maar met de kinderen spelen buiten”. Er was genoeg hulp in de keuken. Ik dacht “shit, hoe moet ik dit nu aanpakken?”. Ze zaten allemaal in een groepje in de eetzaal. Ik er dus naartoe en vroeg of ze buiten wilden spelen. Geen reactie. Toen kwam de kokkin en zei “kom, allemaal naar buiten”. Ik  volgde en vroeg enkele jongens of ze voetbal wilden spelen, ja dat wilden ze toch wel. Dus nam ik de bal en het heft in handen. Eenmaal in het park, vroeg ik wat ze zo op school allemaal speelden en daar begonnen ze eindelijk los te komen. Uiteindelijk hebben we “Pistooltje”, “Kruiwagen”, “de Krab” en mijn uitvinding “Berta Gordita”, dikke berta dus, gespeeld. Na 2 uur hing er een jongentje constant aan mijn rug en twee meisjes aan mijn armen. Het is geweldig om te zien dat bij zo’n spelletjes ze echt weer even zorgeloze kinderen kunnen zijn. Toen vond ik het wel jammer dat het mijn laatste dag was, maar ik was wel dolgelukkig dat ik eindelijk wat contact had. Toen ik ging zei de directrice “Ciao Sofie” en de kindjes herhaalden het in koor, iets wat ze nooit eerder gedaan hadden. We zullen zien wat het volgend project geeft, maar geduld loont dus. Binnen twee weken vertrek ik dan zowiezo naar een schooltje aan de kust en daar zou ik normaal gezien mogen lesgeven (fingers crossed). Dat zou iets gemakkelijker moeten gaan.

Deze week was een zware week. Ik moest naar de dokter omdat ik zo verkouden was en drukkende koppijn had. Bleek ik voor de eerste keer in mijn leven een sinusitis te hebben. Ik had het weekend ervoor niet mogen gaan mountainbiken. Mijn motivatie voor het project was ook weg omdat ik geen stap vooruitkwam met de kinderen en mijn gastfamilie denkt het altijd, maar dan ook altijd beter te weten en dat was me even te veel. Ja gastfamilies is niet iets wat direct zou aanraden. Misschien is het ook omdat ik al gewoon was voor mezelf te zorgen en ineens moet ik eten wat op tafel komt. Dat is voor het ontbijt trouwens een droog broodje en warme choco. Daar kan ik nog mee leven, maar laatst kwamen ze thuis met één pizza voor 5 volwassen mensen. Ze zeiden dat het 10 dollar was voor de pizza. Ja, dat is normaal, maar ik betaal u 20 dollar per dag, ik zou mijn eigen pizza moeten krijgen! Snap je de frustatie? Plus, als ik zeg dat ergens op weekend ga, dan zeggen ze mij wat ik daar moet doen. Klinkt normaal? Ja, met advies ben ik altijd blij, maar als ik dan terugkom en ik blijk niet gedaan hebben wat ze mij gezegd hadden dan krijg ik weer een hele speech. Ik denk echter dat ze het beste met mij voorhebben, ik ga daar toch vanuit. DUS hou ik vol en zie het als een training. Verder heb ik een mooie kamer, een eigen badkamer met warm water en wifi (vaak toch), dus dat maakt veel goed. Tja, ik heb getekend voor avontuur en dat heb ik gekregen. Nobody said it was easy.
De volgende stap in ieder geval wel, mijn volgend project begint namelijk pas donderdag, dus heb ik de tijd om er even tussenuit te knijpen en naar het Amazonegebied te gaan. De malariapillen gaan dus toch nog van pas komen.