Het is alweer even geleden dat ik nog geblogd heb en dat heeft ook een reden. De laatste twee weken zijn de twee meest extreme weken van mijn Erasmusleven geweest tot nu toe. De eerste de meest verschrikkelijke en de laatste de meest fantastische. Het contrast kon niet groter.
Vrijdag de 3de februari kreeg ik via skype te horen van mijn mama dat mijn opa de dag ervoor gestorven was. Hoewel hij al langer in het ziekenhuis lag, kwam het toch als een shock. Dankzij skype kon ik toch bij mijn familie zijn en ook Isabelle stond in Leipzig aan mijn zij (waarvoor mijn oneindige dank en liefde). Hoewel ik de komende dinsdag en vrijdag een examen had, ben ik dinsdagnamiddag toch naar België gereisd voor de begrafenis. Dat moest gewoon.
Hoewel ik lang getwijfeld heb om dit op mijn blog te schrijven, vind ik dat ik alles moet vertellen dat ik meemaak, hoe slecht de dingen ook zijn. Mijn lieve vake zal voor altijd deel zijn van mijn Erasmusavontuur, waar hij zo trots op was.
Ik had de reis toch nog goed kunnen inplannen... dacht ik. Toen ik dinsdagmiddag mijn examen ging maken, bleek dat ik dan mijn examen niet kon afleggen en dat ik donderdag dus alweer in Leipzig moest zijn om 9u. Dat ik naar huis reisde voor de begrafenis van mijn opa kon mijn professor niet schelen. Ik moest en zou daar donderdag om 9u terug staan. Na de begrafenis woensdag heb ik dan de nachttrein naar Leipzig genomen om daar donderdag om 6u aan te komen. Véél en sterke koffie later zat ik aan mijn examen. Maar het leed was nog niet gedaan, want daarbovenop had ik vrijdag nog eens een niet al te gemakkelijk examen. Pas vrijdagnamiddag was alles voorbij. Jammer genoeg was rusten er nog niet bij want 's avonds was het de laatste avond in Leipzig van Isabelle, Dora, Katia en Johanna. Mensen die mij toch wel veel voor mij betekent hebben hier. Alsof er die week nog geen tranen genoeg gevloeid waren, konden we dan ook weer de zakdoeken bovenhalen. Die nacht moest er dan ook nog eens gepakt worden.
Waaaaaaaant, zaterdag ben ik naar de Alpen vertrokken. Een huisje voor 7 personen in Leutasch in Oostenrijk was de bestemming. We zijn eerst tot in Mittenwald (DE) gereisd om dan met de taxi de grens over te steken. Prima plan. We werden er al direct verwelkomd door Frau Heis, de verhuurster. Het huisje bleek supergezellig en typisch Oostenrijks te zijn. Bovendien hing Frau Heis elke morgen verse broodjes aan onze deur, kwestie van onze pantoffels niet met sneeuw te moeten natmaken. Na megagoed geslapen te hebben (waarschijnlijk door de berglucht) gingen we zondag op pad om informatie te vragen en inkopen te doen. Informatie oké, maar inkopen met zeven mensen is niet iets wat ik in de nabije toekomst nog eens wil doen. Na het huren van skis konden we maandag dan beginnen aan het langlaufen. Als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik het een beetje voor oudere mensen vond en dacht dat ik zo aan de knie zou krijgen. Fout gedacht natuurlijk. Het heeft een hele dag geduurd voor Mylène en ik er enig ritme in kregen, en dat was nog maar de vlakke blauwe piste. Dinsdag wou Mylène niet meer mee en ben ik alleen met de Finnen een rode piste ( met een zwart stuk!) gaan langlaufen. Man, ik had geen idee dat dat zo vermoeiend was. Eerst moet je een berg opklimmen in eendenstijl om er daarna weer af te "rutschen" in een "ploegske" (ik) of in de "Loipe" (de Finnen). Natuurlijk heb ik een paar keer de grond van dichtbij gezien.
Woensdag hadden we ons dan ingeschreven voor een sneeuwwandeling met zo echt raketachtige schoenen. Toen het 's morgens wel héél erg sneeuwde en ik even naar de organisator belde kreeg ik te horen dat het natuurlijk doorging, zo hadden ze het 200 jaar geleden altijd gedaan. Allez dan. Eerst huppelden we mega enthousiast door de metershoge sneeuw, twee uur later was dat al een pak minder. De sneeuwval was ondertussen veranderd in een storm. Amai, hoe blij waren we niet toen we twee en half uur later de berghut bereikten. Daarna ging het maar een halfuur gevaarlijk steil naar beneden. Toen ik op een bepaald stuk de mensen voor mij één voor één op de grond zag gaan, heb ik besloten gewoon op mijn kont naar beneden te glijden, tot ergernis van de typisch onverstaanbare Oostenrijkse gids. De ergernis werd nog erger toen de rest van de mensen hetzelfde bleek te doen. Hierna hadden we wel een beetje rust verdiend, en die zijn we dan gaan zoeken in het Alpenbad met sauna en verwarmd buitenzwembad.
Donderdag was het dan tijd voor het echte werk. Op naar de skipisten in Seefeld! Ik had er ondertussen zo veel zin in gekregen en was er van overtuigd dat ik met mijn luttele 2 of 3 uurtjes snowboardles al direct van de blauwe piste af kon komen. Alweer... ja fout gedacht. De stap van indoor naar echte bergen met hobbels en afgronden bleek toch te groot. Daarbij was ik ook nog eens de enige van de groep die wou snowboarden dus was ik ook altijd achter. Nadat aan die blauwe piste eindelijk een einde kwam hebben Tiina en ik ons in de après-skibar geïnstalleerd met een portie friet. Dat hadden we wel verdiend vonden we.
Vrijdag ben ik dan nog eens teruggegaan met Iina. Dit keer koos ik voor skis, tot leedvermaak van de jongen die mij de dag ervoor mijn snowboard had overhandigd. Maar alweer heb ik mij lichtjes overschat. Hoewel mijn papa mij toen ik nog klein was al heeft leren skiën, bleek ik toch weer niet opgewassen tegen de ervaren Iina. In het begin noemde Iina mij dan ook Donald Duck. Gelukkig kreeg ik het gevoel al snel weer te pakken en heeft Iina mij parallel leren skiën. Frustrerend zijn wel al die kleine kinderen die zo langs je doorzoeven in perfecte parallelstand. Genieten kon ik pas echt toen ik om half vijf de piste praktisch voor mij alleen had en de zon de bergen streelde. Die avond zijn we met z'n allen eens echt op z'n Oostenrijks uit gaan eten want het was alweer de laatste avond.
De dag van vertrek moesten we rond 14u de bus nemen naar het station van Mittenwald, maar wat bleek? Door lawinegevaar was de grens versperd en reden er geen bussen. Lap zeg. Taxis bellen had geen succes want ze waren allen volzet. Ondertussen hadden Iina en Rebekka besloten auto-stop te doen naar Seefeld om van daaruit de trein te nemen. Nadien hebben ook ik en Mylène hetzelfde gedaan. Anne, Silva en Tiina hebben dan toch een taxi te pakken gekregen richting Mittenwald. Jammer genoeg zaten Iina, Rebe, Mylène en ik vast in Seefeld, want er reed geen trein. Dus hebben we ons weer opgesplitst en weer auto-stop gedaan tot in Innsbruck om van daaruit een trein te nemen naar Munchen. De anderen hadden in Mittenwald toch nog een latere trein naar Munchen kunnen nemen. Eenmaal aangekomen in Munchen bleek er geen trein meer te rijden buiten de nachttrein en die zat vol... dus zijn we daar in een hostel blijven slapen om zondag onze reis voor te zetten. Wat een avontuur!
Gisteren (maandag) was het dan de dag van de grote verhuis. Ondertussen ben ik al volledig geïnstalleerd in mijn nieuwe kamer. Dank u Stefan voor al de hulp! ;)
Een nieuwe kamer, nieuwe kotgenoten en een nieuw semester met nieuwe lessen en nieuwe Erasmusvrienden... beter als het vorige kan bijna niet maar we doen ons best, hopend op het beste.
Maaaaaar eerst naar België. Tot donderdag!
Liefs
Sofie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten